Czy rodzicom należy się zadośćuczynienie za ból i cierpienie jakie niesie za sobą śmierć dziecka? Do czasu wejścia w życie nowelizacji Kodeksu postępowania cywilnego wprowadzonej ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 116, poz. 731 z dnia 2008-07-02) odpowiedź na to pytanie była z reguły przecząca.

W dotychczasowym stanie prawnym najbliżsi zmarłego mogli liczyć na odszkodowanie, jeżeli udało im się wykazać, że wskutek jego śmierci nastąpiło znaczne pogorszenie ich sytuacji życiowej. Nie w każdym przypadku było to możliwe, na przykład w razie śmierci małego dziecka często pojawiały się trudności z wykazaniem faktu pogorszenia sytuacji życiowej rodziców. Z kolei osoba, względem której ciążył na zmarłym ustawowy obowiązek alimentacyjny mogła żądać renty (art. 446 par. 2 k.c.). Kodeks cywilny nie przewidywał natomiast rekompensaty pieniężnej w formie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

Ostatnia nowelizacja przepisów Kodeksu cywilnego wprowadziła w tym zakresie dość radykalną zmianę. Obowiązujący od 3 sierpnia 2008 r. przepis art. 446 par. 4 k.c. brzmi następująco:

„Sąd może także przyznać najbliższym członkom rodziny zmarłego odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.”

Po nowelizacji Kodeksu cywilnego osoby najbliższe dla zmarłego poszkodowanego mogą zatem dochodzić zadośćuczynienia, odszkodowania i renty.

Krąg osób uprawnionych do zadośćuczynienia nie został ograniczony sztywnymi ramami. Zadośćuczynienie może zostać przyznane tym członkom rodziny zmarłego, którzy za jego życia pozostawali z nim w bliskich relacjach. Ustawodawca zaniechał także precyzyjnego określenia wysokości zadośćuczynienia, pozostawiając tę kwestię do rozstrzygnięcia sądowi.