Warto odnotować pogląd Sądu Najwyższego dotyczący interpretacji art. 448 k.c. w zw. z art. 24 § 1 k.c., w kontekście uprawnień najbliższych członków rodziny zmarłego, którego śmierć nastąpiła wskutek uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia. Jak pisałem w poprzednim artykule, aktualnie  obowiązuje dodany do art. 446  k.c. § 4, na podstawie którego najbliżsi zmarłego mogą domagać się zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Przepis ten stosuje się do zdarzeń, które nastąpiły po dniu 3 sierpnia 2008 r.

W uchwale z dnia 27 października 2010 r. (III CSP 76/10) Sąd Najwyższy stwierdził, że w sprawach dotyczących zdarzeń, które miały miejsce przed 3 sierpnia 2008 r., najbliżsi zmarłego mogą dochodzić zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, na podstawie art. 448 k.c. w zw. z art. 24 § 1 k.c.  Przytoczone stanowisko Sądu Najwyższego znalazło potwierdzenie w uchwale z dnia 13 lipca 2011 r. (III CZP 32/11).

Uzasadniając przyjętą interpretację art. 448 k.c. Sąd Najwyższy stwierdził, że śmierć osoby najbliższej powoduje naruszenie dobra osobistego osoby związanej emocjonalnie ze zmarłym. Bliski członek rodziny nie jest poszkodowany jedynie pośrednio. Krzywda wyrządzona zmarłemu polega na odebraniu życia, a w przypadku osób mu bliskich można mówić o naruszenia dobra osobistego przez zerwanie więzi rodzinnych. Negatywne przeżycia i emocje wywołane odejściem bliskiego członka rodziny zasługują na rekompensatę w formie zadośćuczynienia pieniężnego.

Pamiętać należy, że w przypadku roszczeń dochodzonych na podstawie art. 448 k.c. nie wystarczy powołanie się na więzy pokrewieństwa. Po stronie powoda leży ciężar udowodnienia, że ze zmarłym łączyły go silne więzy uczuciowe, a ich zerwanie spowodowało ból, cierpienia i poczucie krzywdy.